Wymowa

Wymowa nazw łacińskich nie jest trudna. Należy przypomnieć jedynie, że:w języku łacińskim niektóre głoski wymawia sięinaczej, niż w języku polskim, a mianowicie:c*— przed samogłoskami -e, -i, -y oraz przed dyfton-gami -ae, -oe — wymawia się, jak -c, natomiast przed pozostałymi samogłoskami i przed spółgło­skami wymawia się jak -k.

Przykład: Cactaceae (wymowa: kaktacee), coccineus(wymowa: kokcineus), coerulescens (wymowa: cerules-cens)ph — wymawia się jak -f, np. Coryphantha — ko-ryfantath — wymawia się jak -t, przykład powyżej x — wymawia się jak -ks, np.:texensis — teksensis, feroa: — feroks qu — wymawia się jak -kw, np. ąuadricostatus — kwadrikos tatuśae, oe — wymawia się jak -e, np.: Chamaecereus —chamecereuscoerulescens — cerulescensngu — wymawia się jak -ngw, np.: sanguiniflora —sangwinifloraNazwy kaktusów pochodzące z innych języków ob-cych, powinno się wymawiać zgodnie z ich wymowąw tym języku, np.:Mammillaria zeilmanniana (wymowa niemiecka: cajl-maniana)Neochilenia jussieui (wymowa francuska: żiissjói) Lobivia wrightiana (wymowa angielska: rajtiana) Monvillea spegazzinii (wymowa włoska: spegacinji) Cleistocactus jujuyensis (wymowa hiszpańska: chuchu-jensis).Oczywiście, jeśli stosujemy wymowę obcojęzyczną, należy przedtem upewnić się, że wymawiamy prawi­dłowo. Najwięcej trudności występuje przy wymowienazw południowoamerykańskich i meksykańskich. Ale trudności te dają asumpt do wysiłku, zmuszają do pewnej pracy, doprowadzając w efekcie do tego, że nawet w wątpliwych przypadkach amator potrafi jed­nak dotrzeć do źródła prawidłowej wymowy.I to jest niewątpliwie dodatkowa korzyść poznawa­nia nazw kaktusów, a opanowanie znajomości prawi­dłowych nazw botanicznych, pochodzenia i znaczenia tych nazw sprawi, że amator będzie się czuć wśród swych roślin, jak pośród bliskich, dobrych znajomych, a nie jak w obcym tłumie.

Podobne wpisy