M. sheldonii (Br. et R.) Bod.

Rośnie cylindrycznie do 25 em wysokości i 6 cm średnicy, krzewi się. Ma 10—15 cierni bocznych, dłu-gości 6—9 mm i 1—3 ciernie środkowe długości 12 mm, w tym dolny dłuższy, haczykowaty, czerwonawobrązo-wy. Kwiat ma 2 cm • długości i 3 cm średnicy, jest jasnoróżowy z ciemnym środkiem i szerokimi białymi brzegami.Biorąc pod uwagę wymagania uprawowe tych roślin należałoby je podzielić na trzy grupy. Do pierwszej należą rośliny o soku wodnistym i miękkiej tkance oraz mocno owłosione. Są one najwrażliwsze na nad­miar wilgoci, trzeba im dać ziemię bardzo przepusz­czalną i ostrożnie podlewać. Druga grupa to rośliny z sokiem mlecznym oraz takie z sokiem wodnistym, które mają twardą tkankę. Są one bardziej odporne na wilgoć, mogą mieć ziemię z dodatkiem próchnicy, a w okresie pełnej wegetacji wymagają równomiernej wilgotności. Trzecia grupa to rośliny, których główny okres wegetacji przypada na wczesną wiosnę lub póź­ną jesień (jest nawet gatunek, mianowicie M. plumosa, która rośnie i kwitnie w zimie; od listopada do lutego). Roślinom tej grupy podlewanie opóźniamy lub przy­śpieszamy, stosownie do ich głównego okresu wegeta­cyjnego. Są one również wrażliwe na nadmiar wilgoci i lubią ziemię dobrze przepuszczalną.Ogólnie jednak biorąc, mamilarie należą do kaktusów łatwo i zdrowo rosnących, a ich wielki wybór pozwala na skompletowanie kolekcji najbardziej adekwatnej do posiadanych warunków uprawowych, a nawet umożli­wia założenie kolekcji specjalistycznej tego pięknego rodzaju. Większość roślin tego rodzaju posiada co praw­da niewielkie kwiaty, ale tworzące piękne wianuszki wokół korpusu, a są również wyjątkowo interesujące mamilarie z tzw. grupy kalifornijskich, które mają duże kwiaty, nawet jeśli same rośliny są miniaturowe. Mamilarie lubią w lecie stanowiska ciepłe i słoneczne. Podlewamy je stosownie do rozpoczynanego przez po­szczególne grupy roślin okresu wegetacyjnego. Zimu-jemy je w miejscu suchym w temperaturze 8—10°C. Rozmnażamy je z nasion i pędów bocznych.

Podobne wpisy