Ciernie

Stereotypowym wyobrażeniem kaktusa jest roślina posiadająca kolce. Istotnie zdecydowana większość tych roślin jest ukolczona, chociaż istnieją również kaktusy nie posiadające tej ozdoby. Od kilku lat przyjęło się w polskim nazewnictwie określenie ciernie, zamiast dotychczas stosowanego — kolce. Jest to botanicznie nazwa prawidłowa, ponieważ kolce wykształcają się wyłącznie z tkanki korowej, np. u róży i dają się łatwo odłamać, natomiast ciernie, będące przekształconymi liśćmi, wyrastają z tkanki wewnętrznej.

Regały magazynowe metalowe
http://www.log-system.pl
Dostawca kompleksowego wyposażenia magazynów.
W naszej ofercie znajdują się regały paletowe, półkowe, magazynowe.

Skoro zatem tak sobie życzą botanicy, dotychczasowe określenie — kolce — zmienimy u kaktusów na ciernie i będziemy je już nadal stosować.Ciernie są niewątpliwą ozdobą kaktusów. Ich budo­wa, kształty, a przede wszystkim kolorystyka budzić mogą zachwyt nie tylko zapalonych miłośników kak­tusów.Układ cierni w areoli jest zazwyczaj taki, że na ze­wnątrz umieszczone są tzw. ciernie boczne, a wewnątrz znajdują się ciernie środkowe, różniące się przeważnie budową i wielkością. W większości wypadków ciernieśrodkowe są większe i silniejsze, często haczykowato zakrzywione. Ilość zarówno cierni bocznych jak i środ­kowych jest bardzo zróżnicowana: od kilku do kilku­dziesięciu, a nawet więcej cierni bocznych oraz od jed­nego do kilku lub więcej cierni środkowych.

W wielu wypadkach ciernie środkowe nie występują, np. Mam­millaria herrerae i M. carmenae posiadają ponad 100 cierni bocznych, a nie mają wcale środkowych. Budowa cierni jest również niezwykle zróżnicowana; występują ciernie cienkie i ostre jak igły, inne są szy-dłowate lub krótkie, stożkowate, są ciernie pierzaste (np. Mammillaria plumosa), albo ułożone grzebieniasto (np. Pelecyphora, Solisia). Ciekawy wygląd mają cier­nie pergaminowe, sprawiające wrażenie cienko pocię­tych pasków papieru, np. Leucritenbergia principis, Toumeya papyracantha, niektóre gatunki Tephrocactus lub będące raczej włosami, niż cierniami, cienkie i nie­raz bardzo długie, gęsto okrywające korpus rośliny (np. Cephalocereus sertilis, Oreocereus neocelsianus i O. trollii, Espostoa lanata i inne).Duże zróżnicowanie występuje również w zabarwie­niu cierni, przy czym młode rośliny mają na ogół cier­nie jaśniejsze, a w miarę starzenia się rośliny ciernie niekiedy ciemnieją.

Bardzo pięknie wyglądają kaktusy o cierniach zupełnie białych np. niektóre gatunki ma-milarii albo o cierniach złocistych (wiele roślin z ro­dzaju Haageocereus, Echinocactus grusonii), posiada­jące ciernie o zabarwieniu czerwonym, bursztynowym, brązowym. Niektóre ciernie są matowe, inne błyszczą­ce, czasami mają wygląd szklisty. Różnorodność ich jest niewyczerpana, tym bardziej, że cechy te są często zmienne. Specjalnym rodzajem cierni są tzw. glochidy występujące w rodzaju Opuntia. Są to bardzo drobne ciernie o harpunowatym zakończeniu i kruchej pod­stawie. Wyrastają w dużych ilościach w areolach opuncji, a zapoznanie się z nimi jest nadzwyczaj nie­przyjemne; dotknięcie ręką powoduje natychmiastowe wbicie się w skórę wielu dziesiątków mikroskopijnych kotwic bardzo trudnych do usunięcia.Ciernie mają duże znaczenie dla kaktusów. Chronią rośliny przed wielkim nasłonecznieniem, stanowią obro­nę przed zniszczeniem przez zwierzęta poszukujące po­żywienia i wody.

Oprócz tych czysto mechanicznych funkcji, spełniają również ważną funkcję fizjologiczną uzupełniania strat wodnych rośliny przez wychwyty­wanie nawet drobnych ilości wilgoci z otoczenia (mgła, rosa).Takie właściwości cierni jak ilość, kształt, wielkość, zabarwienie itp. są również wykorzystywane jako ce-chy identyfikacyjne przy określaniu rodzajów i gatun­ków kaktusów.

Podobne wpisy