A. trigonus (Web.) K. Sch.

Jest rośliną płaskokulistą o przekroju korpusu do 10 cm. Brodawki wydłużone, spiczaste, długości do 3,5 cm z trzech stron nieco spłaszczone. Kwiat 5 cm średnicy, wyrasta w pobliżu wierzchołka.Rośliny tego rodzaju w uprawie na własnym korze­niu są stosunkowo trudne i bardzo wolno rosną. Zewzględu na swój gruby spichrzowy korzeń są wrażliwe na nadmiar wilgoci. Najlepiej rosną szczepione w mło­dym wieku na trwałej podkładce. Udają się wtedy dobrze i kwitną obficie. Okres wegetacji zaczyna się u nich dopiero w kwietniu, a trwa do późnej jesieni. Latem lubią ciepło i słońce. Podlewamy je bardzo ostrożnie i umiarkowanie. Ponieważ mają wierzchołki owłosione, nie należy ich zraszać. Zimą trzymamy je w miejscu suchym, widnym i chłodnym (do 10°C). Przy uprawie na własnym korzeniu, należy roślinę, zwłaszcza szyjkę korzeniową, obłożyć drobnym tłucz­niem. Lubią ziemię z domieszką gliny, ale bardzo przepuszczalną, z 25°/o dodatkiem tłucznia lub grubo­ziarnistego żwiru. Substrat powinien mieć odczyn alka­liczny. Rozmnażanie z wysiewu nasion. Siewki szcze­pione na Peireskiopsis dają odrosty, co ułatwia roz­mnażanie przez szczepienie.

Podobne wpisy